Pakiety
Wiślica, Chotel Czerwony
Wiślica
Odległa o 15 kilometrów Wiślica to wraz z Krakowem grody będące kolebką Państwa Wiślan, którego władca według legend przyjął chrzest na około 100 lat przed Mieszkiem I. Około 30 kilometrów od Buska znajduje się wspaniałe grodzisko wybudowane w VIII-IX w po Chrystusie przez Wiślan - Stradów. Gród ten był znacznie starszy i większy od Wiślicy. Całe grodzisko zajmuje powierzchnię 25 ha.
Wiślica kryje wiele cennych zabytków świadczących o jej potędze. Kiedyś była równa Sadomierzowi i Łęczycy. Przebywali tu książęta Leszek Biały, Kazimierz Sprawiedliwy i król Kazimierz Wielki. Jan Długosz miał tu swoją siedzibę.
Pod gotycką Bazyliką Mniejszą znajdują sie pozostałości dwóch romańskich kościołów. Podziemia bazyliki są udostępnione zwiedzającym i warto z tej możliwości skorzystać aby zobaczyć wyjątkowy zabytek sztuki romańskiej Płytę Orantów, której fundatorem był prawdopodobnie Kazimierz Sprawiedliwy.
Zabytki Wiślicy:
- Gotycka Bazylika Mniejsza pw. Narodzenia Najświętszej Maryi Panny z XIV w., będącej zarazem Sanktuarium Uśmiechniętej Madonny Łokietkowej, pół-płaskorzeźby datowanej na XIII w.;
- Dzwonnica fundacji Jana Długosza z XV w.;
- Dom Długosza z XV w.;
- Podziemia Bazyliki z pozostałościami dwóch kościołów romańskich, kolejno z XII i XIII w.;
- Unikatowa Płyta Orantów z XII w.;
- Pawilon Archeologiczny z pozostałościami X-wiecznego kościoła oraz prawdopodobną Misą Chrzcielną z 880 r. n.e.;
- Grodzisko wczesnośredniowieczne z przełomu X i XI w.
- Miejsce, z którego w 1347 r. odczytano tzw. Statuty Wiślickie;
- Plac Solny - średniowieczne miejsce handlu oraz składowania soli boheńskiej:
- Fundamenty kościoła pw. św. Ducha datowane na 1440 r.;
- Fundamenty kościoła rycerskiego pw. św. Marcina, wzmiankowanego po raz pierwszy w 1326 r.;
- Psia Górka - miejsce sądu królowej Jadwigi nad Gniewoszem z Dalewic;
- Kościół późnogotycki w Gorysławicach (wybudowany bez fundamentów);
Chotel Czerwony
znajduje się na trasie między Buskiem a Wiślicą. Wart obejrzenia jest kościół pod wezwaniem świętego Bartłomieja, który w 1440 roku został ufundowany na miejscu starego drwnianego przez Jana Długosza.